1بیماری پارکینسون (Parkinson Disease [PD]) با انواع اختلالات پوستی مرتبط است. اختلالات پوستی در بیماران مبتلا به پارکینسون را می توان به دو گروه عمده تقسیم کرد: 1) اختلالات غیرایتروژنیک شامل ملانوم، درماتیت سبورئیک، اختلالات تعریق، پمفیگوئید تاولی و روزاسه و 2) اختلالات ایتروژنیک مربوط به عوارض جانبی سیستمیک آنتی پارکینسون (ازجمله کاربیدوپا/لوودوپا، روتیگوتین و سایر دوپامین آگونیست ها، آمانتادین، مهارکننده های کاتکول ـ O ـ متیل ترانسفراز و آپومورفین زیرجلدی). درحالی که درماتیت سبورئیک به عنوان یک علامت پرومتوری در PD در نظر گرفته می شود، روزاسه ممکن است یک عامل خطر یا نشانه اولیه توسعه PD باشد. علاوه بر این، ارتباط قوی بین PD و پیشرفت بعدی BP نیز یافت شده است و یک ارتباط احتمالی بین PD و ملانوما مشاهده شده است. ازآنجایی که افزایش خطر ابتلا به PD و ملانوم در افرادی با رنگ موی روشن و به ویژه موهای قرمز مشاهده شده است، پزشکان معالج باید به این افراد آگاهی خاصی نشان دهند و بر اهمیت محافظت از آفتاب، ازجمله محدودکردن قرارگرفتن در معرض و استفاده از عوامل مسدودکننده نور خورشید با فاکتور بالا تأکید کنند.

مقدمه: در این مطالعه و مقالات مشابه نشان داده شده است که جراحان نمی توانند بر اثرات آنی هاشور زدن غضروف در حین عمل اعتماد کنند، زیرا ممکن است تیغه صاف بینی در حین عمل، به مرور زمان به سمت مقابل منحرف گردد.مواد و روش کار: در طول مدت 5 سال، 283 بیمار تحت عمل رینوپلاستی قرار گرفتند و در 227 مورد آنها همزمان عمل سیتوپلاستی انجام گرفت. سن بیماران بین 16 تا 68 سال و طول مد تی که بیماران تحت نظر بودند بین 2 ماه تا 3 سال بوده است. بیماران به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول شامل 125 نفر بوده و انحراف تیغه بینی از طریق روش های کلاسیک همراه با هاشور زدن متقاطع غضروف تیغه بینی اصلاح گردید و گروه دوم شامل 158 بیمار بوده که توسط متد فیکس کردن تیغه بینی علاوه بر روش های قبلی جراحی شدند.نتایج: در گروه اول، تیغه بینی در 18 بیمار به سمت مقابل منحرف گردید (اصلاح بیش از حد) اما در گروه دوم انحراف ایاتروژنیک به سمت مقابل مشاهده نشد.نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه، ما برای تصحیح انحراف بینی، فیکساسیون Rigid را به جای هاشور زدن توصیه می کنیم.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: اگر چه از مجروحیت جنگی به عنوان عامل خطرساز انواع هپاتیت ویروسی نام برده شده است، اما اطلاعات بسیار محدودی در زمینه ابتلا به هپاتیت در آزادگان منتشر شده است. مطالعه حاضر به گزارش 5 مورد از آزادگان مبتلا به هپاتیت ویروسی اختصاص دارد.روش کار: مطالعه حاضر از نوع گزارش موارد بیماری است. در سال 1383، پنج آزاده مبتلا به هپاتیت ویروسی مراجعه کننده به درمانگاه هپاتیت تهران، در مطالعه حاضر گزارش شده اند. داده های دموگرافیک، نظامی، تاریخچه سلامتی، عوامل خطرزا، معاینه فیزیکی و پاراکلینیک موارد ارایه شده است. همچنین، مطالعات منتشر شده پیشین در این زمینه مرور گردید.نتایج: 3 نفر از بیماران به هپاتیت B و 2 نفر به هپاتیت C مبتلا بودند. تمامی بیماران در دوران اسارت مورد تزریق با سرنگ مشترک، شکنجه و شلاق، تزریق خون و یا عمل جراحی قرار گرفته بودند. در تمامی موارد، تشخیص هپاتیت به دنبال مراجعه به منظور بررسی سطح سلامتی مطرح شده بود و تمامی بیماران بی علامت بودند.بحث: اگر چه مطالعه حاضر نمی تواند ابتلای به هپاتیت ویروسی را در این 5 مورد به اسارت ارتباط دهد، اما احتمال انتقال ایاتروژنیک عفونت را در دوران اسارت مطرح می کند. بررسی صحت این فرضیه نیازمند انجام مطالعات آتی با استفاده از غربالگری این جمعیت دارد. تشخیص زود هنگام هپاتیت نه تنها امکان درمان بیماران را فراهم می کند، احتمالا از انتقال بیماری به خانواده و جامعه خواهد کاست و حتی ممکن است از تحمیل هزینه پیوند کبد، جلوگیری نماید. همچنین تایید این فرضیه ارزش حقوقی فراوانی را برای کشور، اسرا و خانواده های ایشان به همراه خواهد داشت.

سابقه و هدف: درترومای عروقی همچون سایر آسیب های مهم بدن انسان، تشخیص و درمان دقیق و مناسب برای به دست آوردن بهترین نتیجه امری ضروری است. توجه اساسی به ترومای نافذ و غیر نافذ اندام ها و عوارض آنها که به دنبال آسیب ایجاد می شود، در کاهش مرگ و بیماری این بیماران بسیار مهم است. همچنین با در نظر گرفتن این نکته که میزان وقوع آسیب و عروقی در تمام دنیا مشخص نیست و با توجه به بدحال بودن بیماران و خطر مرگ و یا از دست دادن اندام و اهمیت اطلاع از نوع آسیب وارد شده، روش درمان و نتایج آن و نیز عدم اطلاع از وضعیت آنها، این تحقیق روی مراجعین به بیمارستان طالقانی تهران در سال های 79-1376 انجام گرفت.مواد و روشها: تحقیق به روش توصیفی روی کلیه بیمارانی که به صورت مستمر مراجعه نموده اند ، صورت گرفته است. این بیماران دارای ضایعه شریانی به تنهایی و یا همراه با آسیب ورید و ارگانهای دیگر بودند. ضایعات تنهای وریدی در این مطالعه بررسی نشده است. خصوصیات فردی و بیماری، تشخیص، نوع درمان و نتایج آنها بررسی شد. مشخصات بیماران مراجعه کننده در فرم های از پیش تعیین شده ثبت گردید و با پیگیری انجام شده، نوع عمل جراحی و نتایج آنها یادداشت و پس از تکمیل شدن و در پایان دوره سه ساله بررسی شد.یافته ها: تحقیق روی 157 بیمار در سنین 15.7±28.5 سال و با نسبت مذکر به مونث 7 به 1 انجام گرفت. 100 نفر (63.7%) با ضایعه ناشی از جسم برنده آسیب دیده بودند و شایع ترین تروما از نوع نافذ بود. 18.5% آسیب عروقی ایاتروژنیک داشتند و در 11.5% موارد ترومای شریانی به دلیل تزریق مواد مخدر رخ داده بود. شایعترین محل تروما، اندام تحتانی (56%) بود و در 9.5% شکستگی استخوان نیز وجود داشت. اختلال نبض در 71.4%، اختلال حسی در 33% و اختلال حرکتی در30.6% مشاهده گردید. در 49% بیماران درمان به روش Graft Interposition و در بقیه بصورتPatch Angioplasty ، ترمیم اولیه یا لیگاتور بوده است. در 136 بیمار (86.6%) نتیجه اقدامات جراحی رضایت بخش بود و در 5.1% بیماران فوت نمودند و در 5.1% آمپوتاسیون انجام شد. بیمارانی که در فاصله زمانی کمتر از  6ساعت از ترومای شریانی مراجعه نموده بودند، نتیجه درمانی بهتری داشتند.Patch  Angioplasty و Inter . Graft در بیشتر موارد با استفاده از ورید صافن بزرگ انجام شد. در مواردی که به دلایل مختلف نتوانستیم از ورید استفاده کنیم، از مواد سنتتیک مثل داکرون و گورتکس استفاده گردید.بحث: میزان ترومای ایاتروژنیک و ترومای شریانی به دلیل تزریق مواد مخدر مشکل و خطر جدی در این بیماران است و لذا بررسیهای اختصاصی در این دو زمینه توصیه می شود. همچنین پیشنهاد می شود یک دوره آموزش مداوم حین خدمات به پزشکان برای ارایه خدمات اولیه مناسب در برخورد با این بیماران برگزار گردد.

مقدمه و هدف: آ سیب های حاد تراشه بسیار جدی و تهدید کننده حیات است و تعداد زیادی از بیماران در صحنه حادثه و قبل از رسیدن به مراکز درمانی جان خود را از دست می دهند. آسیب های تراشه در اثر ضربه های نافذ و غیره نافذ، شتاب منفی و ایاتروژنیک ایجاد می شود.مواد و روش ها: این تحقیق به روش آینده نگر در طی سال های 61-1368، 248 بیمار ترومای گردن که 27 نفر آنها آسیب تراشه و حنجره داشتند و به بیمارستانهای کاشانی و دکتر شریعتی مراجعه کردند.  اطلاعات دموگرافیک، علایم بالینی ، نوع آسیب و نتایج درمان مورد بررسی قرار گرفته است. تعداد 12 بیمار مجروح جنگی و 15 بیمار مجروح غیر جنگی بودند. یافته ها: تعداد 9 بیمار فقط آسیب حنجره یا تراشه داشتند که با گذاشتن لوله نازوترآکئال بدون عمل جراحی درمان شدند، 3 بیمار که با تراکئوستومی از منطقه جنگی ارجاع شده بودند. اکسپلوراسیون شدند، که یک مورد پارگی مری وجود داشت، که ترمیم شد. 15بیمار ترمیم مجاری تنفسی و اعضا گردنی شدند و لوله تراشه جهت آنها گذاشته شد. یک بیمار بعلت لوله نازوتراکئال دچار اوتیت میانی شد که لوله خارج شد، یک بیمار لوله اوروتراکئال را تحمل نکرد که تراکئوستومی شد. لوله تراشه همه بیماران تا روز هفدهم خارج شد و در پیگیری های انجام شده هیچ کدام از بیماران دچار تنگی تراشه نشدند. بحث و نتیجه گیری: تسریع در رساندن خدمات اورژانس به مجروحان و انتقال سریع، صحیح و علمی اهمیت ویژه ای در نجات بیماران دارد، همچنین بیمارانی که از مناطق جنگی و زلزله و امثال آن به اورژانس های مناطق کمکی اعزام می شوند باید با دقت کافی جهت کشف آسیب های فراموش شده مورد توجه قرار گیرند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش راهبردهای فراشناختی بر اختلال کم توجهی و اختلال یادگیری در هنرجویان هنرستان های پسرانه شهر رودهن در سال تحصیلی 97-98 انجام شد. روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل همه هنرجویان هنرستان های پسرانه شهید چمران و آیت الله رفسنجانی در سال تحصیلی 97-98 در شهر رودهن بود که پس از غربالگری از بین آنها 30 نفر با نمونه گیری در دسترس انتخاب و سپس به صورت تصادفی در گروه های آزمایش و گواه جایگزین شدند (n1=n2=15). ابزار پژوهش شامل پرسشنامه d2برای ارزیابی مشکلات کم توجهی و پرسشنامه مشکلات یادگیری کلورادو توسط ویلکات و همکاران (CLDQ) بود. گروه آزمایش تحت آموزش راهبردهای فراشناختی قرار گرفتند، اما گروه گواه هیچ آموزشی دریافت نکرد. داده ها با روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری تحلیل شدند. آموزش راهبردهای فراشناختی بر کاهش کم توجهی (001/0P<) و کاهش اختلال یادگیری (001/0P=) گروه آزمودنی به طور معناداری مؤثر بود. براساس یافته های حاصل پیشنهاد می شود، مشاوران و درمانگران برای کاهش مشکلات کم توجهی و یادگیری هنرجویان، از روش های آموزش راهبردهای فراشناختی استفاده کنند.

نماد و نشان ها برای اینکه علامت تجاری به حساب آیند باید فاقد برخی شرایط (شروط ماهوی منفی) و دارای بعضی شرایط (شروط ماهوی مثبت) باشند. علائم غیرسنتی خاصه آن هایی که قابلیت رویت دارند، مانند رنگ ها و علائم سه بعدی، برای تطبیق با این شرایط با چالش هایی روبرو هستند. مخالفان ثبت این نشان ها، علائم تجاری را منحصر به همان علائم سنتی یعنی حروف، اعداد و تصاویر می دانند و تاکید بر آن دارند که علائم غیرسنتی بصری افزون بر اینکه نمی توانند واجد برخی شروط ماهوی باشند، به واسطه ماهیت خاصشان به دلایلی همچون محدود بودن، موجبات رد خود را فراهم می آورند. درمقابل، برخی بر این اعتقادند که این علائم نه تنها می توانند خود را با شرایط ماهوی علائم تجاری سنتی هماهنگ سازند، بلکه نیاز بازار و ضرورت ترویج این گونه نوآوری ها حمایت از این علائم را می طلبد. همسو با نظر دوم باید گفت، مصادیق علائم تجاری تنها طریقی برای تمایز محصول اشخاص و معرف مبدا کالا بوده، موضوعیت ندارد که محدود به علائم سنتی باشد.

1مقدمه: شکایت جسمانی و افکار خودکشی در نوجوانان شایع است. با این حال، مطالعه­ای که مکانیسم­های زیربنایی بین علائم جسمانی و رفتارهای خودکشی را در نوجوانان بررسی کنند، محدود هستند. هدف مطالعه حاضر بررسی رابطه علائم جسمانی با افکارخودکشی در نوجوانان با میانجیگری علائم افسردگی و نشخوارفکری بود. روش ­کار: پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی نوجوانان شهر کرمانشاه در سال 1404 تشکیل دادند. از میان جامعه آماری، 410 نفر به شیوه نمونه­گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش عبارت بودند از: پرسشنامه سلامت بیمار، مقیاس افکار خودکشی بک، پرسشنامه افسردگی بک ویرایش دوم و مقیاس پاسخ نشخوار فکری. برای تحلیل داده ها از همبستگی پیرسون، مدل یابی معادلات ساختاری و از نرافزار SPSS نسخه 23 وAMOS  نسخه 23 استفاده شد. یافته ­ها: یافته­ ها حاکی از برازش مدل مورد نظر بود و متغیر علائم جسمانی با نقش میانجی علائم افسردگی و نشخوار فکری در مجموع 71 درصد از واریانس افکار خودکشی را تبیین می‏کنند. نتایج به دست آمده حاکی از تاثیر غیر مستقیم علائم جسمانی بر افکار خودکشی از طریق نقش میانجی علائم افسردگی (05/0>p، 63/0=b) و نشخوارفکری (05/0>p، 71/0=b) معنی­دار بود. نتیجه­ گیری: علائم جسمانی به طور مستقیم و از طریق میانجیگری علائم افسردگی و نشخوارفکری، افکار خودکشی را در نوجوانان پیش بینی می کنند. این یافته بر نیاز به ارزیابی و مدیریت شکایات جسمانی و افزودن مداخلات بالینی که هدف آنها رسیدگی به علائم افسردگی و نشخوارفکری است، جهت پیشگیری از خودکشی در میان نوجوانان تأکید می کند.